Bezoek een explosievenfabriek en leer meer over nitroglycerine

NarRATOR: Zeer gevoelig materiaal hier in deze grot in Oostenrijk – elk van de negen kamers bevat tot 20 ton aan explosieven. Bij elkaar is dat de hoeveelheid explosieven die een steengroeve nodig heeft voor een heel jaar, genoeg voorraad om klanten in heel Europa te bevoorraden. Om hier te werken, heb je stalen zenuwen nodig.
Met Dr. Gregor Englmayer. Hij heeft de leiding over de fabriek, waarvan de bunkers en laboratoria zijn gevestigd in een geïsoleerde vallei in Oostenrijk. Dr. Englmayer is een chemicus die elke morgen persoonlijk de gevoelige productiefaciliteiten inspecteert, omdat veiligheid de hoogste prioriteit heeft. Hier moet elke handbeweging met grote zorgvuldigheid worden uitgevoerd. De roze massa die bekend staat als ontploffingsgelatine bevat nitroglycerine. Zelfs de kleinste vreemde deeltjes kunnen ongecontroleerde explosies veroorzaken. Deze machine is zo gebouwd dat de metalen elementen en hun scherpe randen nooit met elkaar in contact komen. Genoeg impact of wrijving kan de kleverige massa doen ontploffen. Dit explosief wordt uitsluitend voor niet-militaire doeleinden gebruikt. Het is op maat gemaakt voor de bouw van tunnels en wegen en voor explosief gebruik in steengroeven en de mijnindustrie.
DR. GREGOR ENGLMAYER: Het is zeker een avontuur om met explosieven te werken. Als je andere mensen vertelt wat je voor de kost doet, zeggen ze altijd: ‘Wow, dat is gevaarlijk.’ Natuurlijk zijn er bepaalde gevaren verbonden aan het werken met dit soort stoffen. Maar we hebben ze al tientallen jaren, zo niet eeuwen, onder controle.”
NarRATOR: Nitroglycerine – het begon allemaal met de uitvinding van deze zeer explosieve stof bijna 150 jaar geleden. Maar er is één groot nadeel aan deze ontploffingsolie. Het is zo gevoelig dat het bijna onmogelijk is om ermee om te gaan, waardoor het een bedreiging vormt voor iedereen die het wil gebruiken. Alfred Nobel was een van de pioniers op het gebied van nitroglycerine. Hij bond het samen met een drager om het minder gevoelig te maken. Nobel vond het dynamiet uit, een explosief dat de wereld veranderde.
Dr. Englmayer met zijn explosievenexperts – hun nieuwste taak is een explosief op maat te ontwikkelen voor de bouw van een tunnel. Het explosiepotentieel moet van tevoren nauwkeurig worden gemeten aan de hand van de geologie en het gesteente op de plaats van de explosie. De ontwikkeling van dit explosief in het laboratorium kan nu beginnen. De deskundigen hebben gekozen voor een emulsie-explosief, een van de nieuwste generaties explosieven. Het is ongevoelig voor hitte en schokken. De chemici beginnen met het maken van het dragermateriaal uit een nitraatoplossing, was en paraffine. Er is nog geen gevaar voor ontploffing. Er is vele jaren ervaring nodig om explosieven te maken. Deze chemici kunnen niets aan het toeval overlaten – samenstelling, dichtheid, temperatuur en zuurstofbalans – elk detail telt.
Dan komt de beslissende tweede stap. Natriumnitriet wordt aan het mengsel toegevoegd, en vanaf dit punt is het een explosieve situatie. Elke onoplettendheid of vergissing in de dosering kan gevaarlijk zijn. Deze professionals kennen de risico’s. Het proces is voltooid als zich stikstofgasbellen vormen. De microscoop laat zien dat het aantal en de dikte van de belletjes juist is en dat het explosief nu de gewenste kracht heeft.
Er moet worden getest voordat de productie kan beginnen. Heeft dit explosief, op maat gemaakt in het lab, werkelijk de gespecificeerde explosieve kracht? De laboranten plaatsen de lading in de extreem zware slinger. Met behulp van een meetlint wordt de uitslag van de slinger en daarmee de explosieve kracht bepaald – een eenvoudige methode. Slechts 10 gram springstof ontwikkelt een krachtige kracht en duwt de stalen slinger een meter ver, precies zoals de makers hadden voorspeld. Nu kan de productie beginnen. Tonnen patronen in het voor het project berekende kaliber rollen nu van de productielijn. Dr. Englmayer voert een laatste inspectie uit van het dragermateriaal. De toevoeging van stikstof is de gevaarlijkste fase, en wordt pas uitgevoerd vlak voordat de massa in de hulzen wordt geperst. Seconden later worden de patronen bewapend. Je kunt je alleen maar voorstellen hoe gevaarlijk deze ongevaarlijk uitziende, worstvormige patronen kunnen zijn. r. Englmayer en zijn technici zijn tevreden. Ze nemen het ontploffingspatroon nog een laatste keer door op de computer voordat het ter plaatse op de rots wordt aangebracht. Zware machines worden gebruikt om de gaten voor de explosieven voor te bereiden. De ladingen worden zo aangesloten dat de explosie zich van binnenuit naar buiten verplaatst met een minimale vertraging. Of het op de computer en in het laboratorium ontwikkelde concept ook echt werkt zoals bedoeld, zal pas na de ontploffing duidelijk worden, omdat geen twee ontploffingen hetzelfde zijn. Maar één ding is zeker. Voor Dr. Englmayer en zijn explosieventeam liggen er nog heel wat uitdagingen.

Plaats een reactie