Mr. Monk and Mrs. Monk (12 Aug. 2005)

‘Monk’ is altijd een van mijn meest bekeken shows geweest als ik troost nodig had, om te ontspannen na een zware dag, een goede lach of een manier om een lui weekend door te brengen.
Het was erg welkom en interessant om een atypische aflevering te hebben, meer gericht op de meer emotionele aspecten, meer een dramedy aflevering te zijn en meer te focussen op de karakterisering dan op het mysterie. Hoewel het heel slim opgezet was en de hele aflevering meesleepte, was de premisse, vooral toen bleek wat er echt aan de hand was, nogal wreed door de manier waarop de hele situatie Monk zo hard trof als het deed. De aflevering zakt in het midden een beetje in, met een plotwending die te veel lijkt op wat je bij het oplossen van mysteries in tekenfilms aantreft. Mr Monk and Mrs Monk” heeft echter een behoorlijk goed en boeiend mysterie, ook al heb je al vroeg door wat er aan de hand is, maar dat doet niet te veel afbreuk aan het verhaal, met een bijzonder goede slotakte. Het begint ongelooflijk goed, het stapt al weg van de gebruikelijke formule en doet iets totaal anders dan hoe de kijker verwacht dat het begint.
Waar “Mr Monk and Mrs Monk” vooral in uitblinkt is de karakterisering en emotionele momenten, het is gemakkelijk een van de meest emotionele afleveringen. Hoe het Monk allemaal raakt is echt hartverscheurend en je voelt echt met hem mee. Zoals wanneer hij zich het slechtste moment van zijn leven moet herinneren. Ik vond het echt geweldig hoe Natalie, Stottlemeyer en Disher op hem reageerden en nog meer medeleven toonden, vooral Stottlemeyer die zijn zachtere kant liet zien, wat hij niet vaak doet. De aflevering is niet zonder komische momenten, al worden die wijselijk tot een minimum beperkt. Ze komen vrijwel allemaal van Stottlemeyer en Disher, met als grappigste de barbecuescène.
Natalie is meer gesetteld dan in haar vorige optredens. Ze is nuchterder, gevoeliger en brutaler, waardoor je warm voor haar gaat lopen en meer begrip krijgt voor Monk’s problemen. Traylor Howard heeft ook een van haar betere acteerprestaties tot nu toe.
Zoals al vaak gezegd, een van de beste dingen aan ‘Monk’ is altijd het acteren van Tony Shalhoub in de titelrol geweest. Het was essentieel voor hem om te werken en de lijm van de show te zijn, en Shalhoub is dat niet alleen, maar op zijn allerbest IS hij de show. Ik heb altijd gehouden van het evenwicht tussen de humor, die vaak hilarisch is, en de pathos, die oprecht en ontroerend is. Er ligt hier meer nadruk op de pathos en emotie, waardoor Shalhoub’s toch al geweldige acteertalent zich echt kan uitrekken en Shalhoub is voor mij nog nooit zo ontroerend geweest als hier.
Jason Gray-Stanford en Ted Levine zijn amusant en sympathiek, vooral Levine. Melora Hardin is ook erg goed.
Het is echter niet alleen de cast of het verhaal. Een andere ster is het schrijven, dat ook essentieel is voor het al dan niet slagen van de show, en dat slaagt het hier. De mix van wrange humor, beminnelijke eigenaardigheden en teder, makkelijk in de oren te knopen drama is delicaat gedaan, vooral het laatste. De eigenaardigheden zijn sympathiek gedaan en nooit uitgebuit of overdreven. Het was ook leuk om te zien dat het leek alsof Monk beter werd, totdat de dingen slechter werden wanneer het mysterieuze aspect zijn intrede deed.
Visueel is de aflevering op een gelikte en stijlvolle manier gefilmd, en de muziek is zowel ingetogen als eigenzinnig. Hoewel er een voorkeur is voor de themamuziek van seizoen 1, is Randy Newman’s “It’s a Jungle Out There” na verloop van tijd aan me gegroeid. Ik vond het eerst vervelend, maar waardeer de betekenis en wat het probeert te zeggen nu veel meer. Oh en er is goed werk verricht met de verschillende openingscredits om de veranderingen aan te passen.
In samenvatting, een geweldige aflevering die mijn hart brak met Shalhoub die het echt verkocht. 9/10 Bethany Cox

Plaats een reactie