Zijn private militaire aannemers anders dan huurlingen?

Particuliere militaire aannemers (PMC’s) spelen een belangrijke rol bij het verzamelen van inlichtingen, het opleiden van veiligheidsambtenaren, technische en technologische ondersteuning en het vervoer van goederen in conflictgebieden en over de hele wereld.

Met name in de VS gevestigde bedrijven en particuliere militaire aannemers uit het Verenigd Koninkrijk doen over de hele wereld dienst, vooral in conflictgebieden in Afrika, het Midden-Oosten en Afghanistan.

De relatie tussen PMC’s en huurlingen of freelance soldaten die voor geld vechten, wordt meestal in twijfel getrokken door de wereldwijde publieke opinie.

Huurlingen zijn echter verboden door internationale wetten, terwijl PMC’s als legaal worden beschouwd.

Verdrag van Genève

Het gebruik en de rekrutering van huurlingen zijn wettelijk verboden door het Internationaal Verdrag tegen de rekrutering, het gebruik, de financiering en de opleiding van huurlingen van 1989.

Een huurling wordt gedefinieerd als iedere persoon die speciaal ter plaatse of in het buitenland wordt gerekruteerd om te vechten in een gewapend conflict. Ook het ronselen van mensen voor eigen gewin is verboden. Volgens het internationale verdrag van 1989 zouden personen die geen deel uitmaken van de strijdkrachten van een partij bij het conflict als huurlingen worden beschouwd en zouden huurlingen door alle staten als een misdrijf moeten worden beschouwd en moeten worden vervolgd of uitgeleverd.

Het verdrag, dat op 20 oktober 2001 in werking is getreden, is echter door slechts 35 landen geratificeerd. De landen met grote militairen, met name de VS, Rusland en het VK, hebben het verdrag niet geratificeerd vanwege hun actieve gebruik van PMC’s.

De sector is meer dan 100 miljard dollar waard en is exponentieel gegroeid, vooral na de aanslagen van 11 september 2001, dankzij hun sterke banden met politieke instellingen.

De gebrekkige informatie voor de sector, de hardnekkige weigering van grote landen om internationale wetten te verbieden, schendingen van mensenrechten en winst uit oorlog vormen een grote bedreiging voor de wereldvrede.

Zijn PMC’s en huurlingen verschillend?

Zowel private military contractors (PMC’s) als huurlingen werken voor geld. Huurlingen zijn individuele soldaten die kunnen worden ingehuurd door wie hen betaalt, terwijl PMC’s deze mensen rekruteren in een organisatie.

Huurlingen hebben geen binding met een bedrijf of staat en geen titel, zij vechten alleen voor geld. Particuliere soldaten werken echter voor een erkend bedrijf dat geregistreerd staat bij de autoriteiten van een land van waaruit hun operaties plaatsvinden.

De PMC’s fungeren als intermediair tussen beroepsmilitairen en de regeringen.

Professor Sean McFate van de Georgetown University en auteur van het binnenkort te verschijnen boek The New Rules of War sprak met TRT World over de particuliere militaire industrie als een voormalige insider van de industrie.

Bijna alle particuliere soldaten behoren tot ex-militairen of een nationale politiemacht, vanwege hun vooropleiding en relevante ervaring, zoals Sean McFate die voor particuliere aannemers in Afrika werkte nadat hij eerder als parachutist in het Amerikaanse leger had gediend.

McFate zei: “De particuliere militaire industrie en huurlingen zijn een mond-tot-mond business, vanwege het illegale karakter ervan. Daarom is de industrie georganiseerd door taalgroepen en gedeelde ervaringen.”

Hij voegde eraan toe: “Als je de vaardigheden hebt om een particuliere militaire aannemer te zijn, dan kun je ook een huurling zijn. De vaardigheden zijn hetzelfde. Het enige verschil is wie de klant is. Maar zelfs deze differentiator is discutabel.”

In deze bestandsfoto van 26 september 2013 staat Joseph Hunter, midden, een voormalige sluipschutter van het Amerikaanse leger die een particuliere huurling werd, in hechtenis van Thaise politiecommando’s na te zijn gearresteerd in Bangkok, Thailand. Hunter, die al een gevangenisstraf van 20 jaar uitzit voor het beramen van het doden van een DEA-agent, ging op 3 april 2018 terecht in New York bij de Amerikaanse districtsrechtbank in Manhattan op beschuldiging dat hij beraamde een vastgoedagent te vermoorden voor een internationale misdaadbaas.(AP)

In vergelijking met conventionele huurlingen hebben PMC’s toegang tot veel complexer en zwaarder militair materieel zoals tanks, helikopters en vliegtuigen, terwijl huurlingen over lichte wapens beschikken.

Huurlingen worden over het algemeen ingezet voor frontliniegevechten, terwijl PMC-soldaten op verschillende terreinen inzetbaar zijn: beveiliging, logistiek, transport, het vergaren van inlichtingen, netwerken en gevechten.

Beiden dragen een mix van casual burgerkleding en uniformen voor speciale operaties, terwijl het inkomen van een huurling hoger is dan dat van PMC’ers.

PMC’s kunnen samenwerken met huurlingen en hen rekruteren ondanks een VN-verbod op huurlingen.

“Wanneer een klant een bedrijf inhuurt, zal dat bedrijf vaak onderaannemers inhuren of maken in een oorlogsgebied om missies te helpen uitvoeren. Deze worden in de sector bijgenaamd “subcontractors” genoemd, en er is vaak weinig verantwoording voor hen af te leggen. In feite is de klant meestal niet op de hoogte van hun bestaan, of de omvang van hun activiteiten”, aldus McFate.

Een Britse aannemer, ArmorGroup, die voor de VS in Afghanistan luchtmachtbases beveiligt, had subcontracten met twee Afghaanse militaire bedrijven met de namen “Mr White” en “Mr Pink.”

Veel PMC’s blijken ook freelance te zijn wat betreft de multi-etnische samenstelling van de privé-soldaten, die hun diensten voor geld verkopen.

Landen geven meestal de voorkeur aan het gebruik van PMC’s om verschillende redenen: een gebrek aan personeel in de strijdkrachten, hun perceptie dat ze kostenefficiënter zijn, nepotisme en/of goede contacten met de regeringen, om de verantwoordelijkheid voor de daden van PMC’s te ontlopen, om de controle van democratische instellingen te ontlopen en om in te grijpen in de interne aangelegenheden van een land, meestal buitenlandse.

Door het gebrek aan informatie is het onmogelijk het marktvolume van de particuliere militaire sector te kennen. Het is dus onmogelijk te weten hoeveel mensen in deze sector worden gerekruteerd.

Ter verantwoording

Zelfs al zijn PMC’s gebonden aan de wetten van het land van waaruit zij opereren, de wettigheid van hun acties komt in het geding wanneer zij opereren in gebieden buiten hun moederland.

Zo zouden Amerikaanse contractanten in Irak niet gebonden zijn aan de lokale wetten en zij zouden ook niet noodzakelijkerwijs onderworpen zijn aan de Amerikaanse wetten, aangezien de jurisdictie misschien niet van toepassing is.

Dit leidt tot een gebrek aan verantwoording in vergelijking met gewone soldaten die voor de krijgsraad kunnen worden gedaagd als een van hun respectieve militaire wetten wordt overtreden.

McFate onderstreept de enorme bezorgdheid over de verantwoordingsplicht en transparantie van PMC’s. “Eerlijkheidshalve moet echter worden gezegd dat veel nationale militairen in de wereld ook te lijden hebben onder corruptie en straffeloosheid. Dit is geen excuus voor de private militaire sector, maar mensen moeten zich ervan bewust zijn dat het beheersen van georganiseerd geweld door de geschiedenis heen een uitdaging is geweest,” voegde hij eraan toe.

In 2004 werden moslimgevangenen gemarteld door de aannemer van de VS, CACI International, in de beruchte Abu Ghraib-gevangenis in Irak. CACI International ontliep echter zijn straf en bleef contracten, ter waarde van 23 miljoen dollar, met de VS verlengen.

Deze foto toont naakte gedetineerden met zakken over hun hoofd die in een menselijke piramide zijn geplaatst terwijl Spc. Sabrina Harman, midden en Cpl. Charles Graner Jr, boven, poseren achter hen eind 2003 in de Abu Ghraib-gevangenis in Bagdad, Irak.(AP)

Ex-werknemer van Aegis, de Britse militaire aannemer, plaatste een zogenaamde “trophy video” waarop te zien is hoe Aegis-leden met machinegeweren schieten op een burgerauto in Irak. Na het incident deed Aegis onderzoek, maar de aannemer zei dat het een “legitieme” operatie was.

Blackwater, nu Academi geheten, heeft een van de meest bewogen geschiedenissen onder de particuliere aannemers.

In september 2007 openden enkele Blackwater-soldaten naar verluidt het vuur op burgers in Bagdad; 17 burgers werden gedood en vele anderen raakten gewond bij dit incident.

Blackwater-medewerkers verdedigden zich door te zeggen dat ze het vuur openden tegen een “autobombardement” door een opstandige groepering.

Maar onder de inzittenden van het doelwit waren een echtpaar en hun kind, zo blijkt uit onderzoek en getuigen.

Erik Prince, oprichter van Blackwater USA, wordt door een politieagent van Capitol Hill de hoorzaal binnengeleid voordat hij zijn verklaring aflegt voor de hoorzitting van de House Oversight Committee, dinsdag 2 oktober 2007, waarin de missie en prestaties van de particuliere militaire aannemer Blackwater in Irak en Afghanistan worden onderzocht.(AP)

Groeiende dreiging

McFate zegt dat de huurlingenwereld groeit en veel gevaarlijker is dan mensen weten.

“Dat is met opzet, want huurlingen verkopen plausibele ontkenning en dodelijkheid in de schaduw”, voegde hij eraan toe.

McFate benadrukt ook de onzekerheid over de omvang van de particuliere militaire industrie door te zeggen: “Een van de belangrijkste verkoopargumenten van huurlingen is hun geheimhouding. Huurlingen kunnen meer geheimhouding bieden dan overheidsspionnen of special forces.

McFate gaf een voorbeeld: “In februari hebben 500 door Rusland ingehuurde huurlingen een groep elitesoldaten van de VS in Oost-Syrië bijna weggevaagd. De Amerikanen kwamen van Delta Force, Rangers, Green Berets, Mariniers; ze riepen B-52’s, F-22’s, F-15’s, AC-130 gevechtsvliegtuigen, Apache helikopters en drones op, en het kostte hen nog steeds vier uur – vier uur – om de 500 huurlingen terug te slaan. Dit was Amerika’s beste.”

Het roept de vraag op wat er gebeurt als niet-elitaire troepen die niet door de Amerikaanse luchtmacht worden gesteund, het moeten opnemen tegen 1.000 of 5.000 huurlingen? Wat gebeurt er met landen die geen militaire grootmachten zijn?

“De dreiging van huurlingen is een belangrijk punt van zorg,” concludeerde hij.

Plaats een reactie