Our Latest Posts

Krok 2: Po tym, jak te składniki bazowe są wszystkie dodane do garnka, dodajesz „twarde” warzywa w sezonie. Wszystkie rodzaje kabaczków, w tym dynia lub butternut w zimniejszych miesiącach, lub cukinia w cieplejszych miesiącach, pójdą w tym momencie. Ziemniaki, pomidory i fasolka szparagowa są również częstymi dodatkami. Once again, cut them into small (but not tiny) pieces and add, one by one, to the pot, allowing each ingredient to be well coated with the oil and absorb the flavor of all the vegetables that have preceded it.This time around, I used butternut squash, zucchini, potatoes and green beans:

Minestrone: A Primer

Krok 3: Teraz dodaj dowolne warzywa liściaste, które chcesz, pokrojone w paski. Najczęściej, zwłaszcza w zimnych miesiącach, jest to kapusta włoska, ale jarmuż, szpinak, boćwina, eskariola i cykoria są również świetnymi dodatkami. (W Toskanii, ulubionym warzywem liściastym dla zup jest cavolo nero, lub czarny jarmuż). Tym razem użyłam cavolo nero i pora:

Minestrone: A Primer

Krok 4: Teraz dodaj wodę (lub bulion) do przykrycia, doprowadź do łagodnego gotowania na wolnym ogniu i pozwól na dalsze gotowanie na wolnym ogniu przez dobrą godzinę lub więcej (większość tradycyjnych przepisów wzywa do dwóch godzin gotowania), aż wszystkie warzywa będą niemalże rozpływające się w ustach, a zupa stanie się dość gęsta. (Ten krok może być przyspieszony jeśli używasz szybkowaru, w którym to przypadku gotuj pod ciśnieniem przez około 20 minut.)

Krok 5: Teraz dodajesz jedną lub więcej roślin strączkowych: fasolę cannellini, fasolę borlotti, fasolę żurawinową, groszek, fasolę lima, fasolę fava, (okazjonalnie) ciecierzycę, itp. Zakładam, że używasz puszkowanych, mrożonych lub gotowanych warzyw strączkowych. (Jeżeli ty używasz świeżą fasolę, then dodaje one zanim ty dodajesz wodę.) Gotuje dla inny 20-30 minut, dodaje więcej wodę jeżeli polewka dostaje zbyt gęstą – ale polewka właściwie musi być dosyć gęsta, więcej gulasz niż polewka. W rzeczywistości, lubię rozgniatać niektóre warzywa o brzeg garnka; rozgniecione warzywa wtapiają się w zupę, nadając jej gęstą i 'gładką’ jakość.

Ecco fatto! Możesz podawać zupę natychmiast, ale o wiele lepiej jest przygotować ją z wyprzedzeniem i podać następnego dnia, lub przynajmniej po kilku godzinach odpoczynku.

Przypisy

Możesz użyć różnych „dodatków”, aby nadać minestrone dodatkowy smak: Możesz wymieszać tarty parmezan przed podaniem, jeśli chcesz, posypać nim wierzch lub podać na boku. Pesto sos jest cudowny, zbyt – typowy letni dodatek do minestrone – albo miesza je w przed słuzyć, lub dodaje dolop na wierzchu each polewka talerz, i pozwolić each diner mieszać je w smak. Lub, w typowym toskańskim stylu, właśnie nalewa nad un filo d’olio i hojną tarką czarny pieprz nad each polewką talerzem przed słuzyć. Jak wspomniano, można podawać ją na gorąco, ciepłą lub w temperaturze pokojowej.

Można również dodać makaron, ryż, a nawet kawałki chleba (patrz ribollita poniżej). Oczywiście, makaron jest bardziej typowo południowy, ryż bardziej typowo północny, a chleb jest typowo toskański. Zwykle gotuję ryż lub makaron oddzielnie, a następnie dodaję go do garnka na samym końcu, pozwalając mu się gotować nieco dłużej, ale nie za długo, tuż przed podaniem. Jeśli robisz to z wyprzedzeniem, nie dodawaj ryżu lub makaronu (lub chleba) do momentu ponownego podgrzania i podania, w przeciwnym razie stanie się on niemożliwie mięsisty.

Jak wspomniano, wybór warzyw jest prawie nieskończony, w zależności od Twojego gustu, tego co wygląda najlepiej na rynku i sezonu. Istnieją jednak warzywa, których należy unikać, w szczególności te, które mają bardzo silny smak, który przytłoczyłby pozostałe: papryka, na przykład, lub większość twardych warzyw krzyżowych, takich jak brokuły czy kalafior. I, z jednym znaczącym wyjątkiem (patrz poniżej), bakłażan nie jest zazwyczaj częścią minestrone, either.

Finally, while minestrone can be made totally vegetarian or vegan, it is often made with bits of pork, either cut up pancetta, prosciutto or pre-cooked pork rind (cotenne) for deeper flavor. W ostateczności można użyć pokruszonego mięsa kiełbasianego. Najpierw dodajemy do oleju pancettę lub kiełbasę, pozwalamy jej się podsmażyć, a następnie zaczynamy od cebuli. Skórę wieprzową dodamy tuż przed dodaniem wody lub bulionu. Rosół daje jeszcze głębszy mięsny smak, choć osobiście uważam, że czyni zupę zbyt „ciężką”.

Wariacje

Jak już wspomniałam, istnieje nieskończona różnorodność minestroni, oparta na regionie pochodzenia, sezonie i/lub osobistych preferencjach kucharza. Oto kilka przykładów bardziej znanych wersji regionalnych (Uwaga: Jeśli nie zaznaczono inaczej, zawsze należy zaczynać od cebuli, marchwi i selera, a następnie dodawać wymienione składniki):

Minestrone alla milanese: pancetta, ziemniaki, pomidory, szpinak, kapusta włoska, groch, fasola borlotti lub cannellini. (Zazwyczaj zawiera ryż.

Minestrone alla genovese: Jedna wersja wzywa do dyni (lub butternut squash), fasola, suszony groch, kapusta włoska, ziemniaki, zielona fasola, erbette (substytut szpinaku poza Włochami), pomidory. Inny, który przedstawiliśmy w tym poście, zawiera ziemniaki, borlotti, cukinię, bietole, kapustę włoską, szpinak i (bardzo nietypowo) bakłażana. Podawać z pesto, oczywiście!

Minestrone alla livornese: świeża fasola, szpinak, prosciutto, kapusta włoska, kilka liści boćwiny, ziemniak, cukinia, sos pomidorowy, skórka wieprzowa (dodana tuż przed bulionem – nie woda).

Minestrone alla napoletana: czosnek, cukinia, świeża fasola, groszek, hojna ilość pietruszki i dużo pomidorów – zupa powinna mieć zdecydowanie czerwony odcień. Neapolitańska minestrone jest bardziej zupna niż inne rodzaje minestrone, więc dodaj dużo więcej wody. (Jest to rodzaj minestrone, który nie-Włochy będą prawdopodobnie najbardziej znane.)

Minestrone alla pugliese: kapusta, zielona cykoria, zielona fasola, pomidory, skórka wieprzowa. Podawać z krótkim makaronem (np. ditali).

W Toskanii robi się bardzo specjalny rodzaj minestrone zwany la ribollita: Robi się „zwykłe” minestrone z fasolą cannellini, cavolo nero, kapustą włoską, ziemniakami, pomidorami, porem, brukselką i skórą wieprzową (lub zastępuje pancettą). Pozwalasz temu odpocząć. Następnie, kiedy jesteś gotowy do jedzenia (następnego dnia), ponownie podgrzewasz zupę (stąd nazwa, która oznacza „ponownie gotowane” po włosku), dodając trochę wody, jeśli jest zbyt gęsta, a następnie kawałki chleba toskańskiego. Mieszamy i pozwalamy odpocząć kilka minut przed podaniem. To może być mój osobisty ulubiony wersja, chociaż genovese daje mu dość bieg dla jego pieniędzy.

Dodaj komentarz